Verhalen over Berre

ik wilde een filmverslag maken van Berre op straat , in de bus en trein, in het ontmoetingscentrum etc etc.

Met de focus op de ontmoetingen met mensen van allerlei pluimage hier op de Heuvelrug.

Berre is niet mijn eerste hond , toch is het voor mij ongekend wat hij oproept bij mensen. In de stationshal loopt hij naast me, iedereen jaagt en jakkert en met strakke afwerende gezichten . Het oog valt op Berre en de gezichten verzachten, vaak wordt er gevraagd mag ik hem aaien en dan volgt een knuffelpartij. Mensen staan even stil.

Ik heb wel filmpjes en fotos,het grootste obstakel voor mij was; schroom, privacy-respect , onderbreken van het moment. Ik moest altijd vragen -vond ik zelf -mag ik een foto maken? En geheim filmen blijkt niet mijn ding. Ik kon zodoende niet de onbevangen momenten pakken.

Ik heb fotos van beveiligers en agenten die door de knieen gaan , een Syrisch gezin in de bus dat compleet ontdooide in dit contact , veeeeeeel jonge meisjes uiteraard maar ook een in mijn ogen strenge ongenaakbare zakenman die ik nauwelijks zou durven aanspreken en op Berre regeerde ;"" Maar jij bent een en al liefde he jongen!"" Huh? en dat onverwacht zonder vraag van mij?....

Onverwacht. 

De oude ietwat verlopen vrouw die op hem afliep en zei ;"" jij bent de allerliefste hond van het station ."" 

Zoveel zachte geopende blikken. Mannen onder de tattoos die ik nauwelijks durf aan te kijken,  tonen een ander gezicht.

 

Elke dag opnieuw heb ik die ervaringen en daarom denk ik: hij is een wandelende kunstperformer met een verzachtende en vrolijke impact op levens van mensen op de Heuvelrug.

Recente Blog posts