Van was naar brons

Het sneeuwt!! Op mijn wandeling door de bossen van Doorn vanochtend met de hond,
valt het mij op hoe de wereld door het felle contrast tussen het wit van de sneeuw en de donkere profielen van de bomen, paarden en ja ook dat van mijn hond, een feest van vormenrijkdom biedt.

Mijn hond is zwart, hij is twaalf. Zijn vormen kan ik dromen.
Een levendige herinnering heb ik aan een van mijn eerste boetseercursussen.
Mijn dochtertje was drie maanden oud. Ik boetseerde haar hoofdje en inderdaad zoals
veel beroemde beeldenmakers al voor mij ontdekten; in je handen zit de herinnering.
Zo ook met het beeldje van boetseerwas, welke ik van mijn hond maakte.

Boetseerwas is een heerlijk materiaal. Aanvankelijk is de was keihard. Door de warmte van je handen wordt de was zacht en heel kneedbaar.

Omdat ik het nu zo heerlijk vind om deze
beeldjes te maken is de beestenboel al
uitgebreid met meneer Mus, Winterkoninkje
en De Haas.
Vooral de Haas is wat minder uitgewerkt.
Ik werkte snel, omdat ik het belangrijk
vond het beeld wat wild te houden ;
niet te doorwerkt.
Over een tijd ga ik van de mooiste, bronzen beeldjes gieten: Vuur, hitte en gloeiend vloeibaar metaal meemaken; ik verheug
me er op.

Recente Blog posts

Verslag van een cursist